"Wounded Knee"

Bury my heart at Wounded Knee
Where a baby's blood was
a soldiers pay.

Bury my heart at Wounded Knee
let it lie with my brothers
till the judgement day

My people were the earth
and the earth was home
when they stole their land
then they stole their bones

Let my people, let my people pass
crossing over this jordan is all we ask

Take the eyes of the guns of peace away
my people can't eat promises
but they can pray

Now my blood is flowing back to Tennessee
and my soul is moving in and out of reach
I'm dancing cause I carry my father's seed
and I'm walkin'on this earth to see my people free
Bury my heart at Wounded Knee.....


-Priscillia Coolidge (Jones)-

 

 

Van alle vormen van moord, is niets monsterlijker dan die door een staat tegen zijn eigen burgers..
De moordende staat deelt ťťn trek met een solitaire moordenaar, zoals alle moordenaars, zwelgt het in zijn
eigen egoisme en laat een sleep van aanwijzingen vallen die, wanneer behoorlijk verzameld, bewaard en
geanalyseerd, zijn zoals een vervloekende ondertekende bekentenis verlaten in het graf.

 

De slag bij Wounded Knee, wordt ook wel de definitieve Amerikaans Native slag genoemd.
Het was echter niet de laatste slag, zo was er ook nog de oorlog van de Navajo van 1913 in New Mexico en de oorlog van de Paiute van 1915 in Colorado.
Het was ook niet de bloederigste in termen van het gedode aantal Indianen, maar geen van de twee andere slagen was groter in wreedheden wegens de manier waarop het werd gedaan.
Wat de slag de laatste maakt was dat het een eind aan alle Indiaanse dromen maakte.
Het brengt alle stukken samen van de Indiaanse tragedie.
Bij Wounded Knee zien we elk aspect aan het licht komen, met een breed verwoestende kracht tegen de Indianen.
Door het verhaal van de Indianen te begrijpen in termen van wapens en massavernietiging, begint zich een groter beeld te ontwikkelen.

 

De pers.

TÓen dagen vůůr de slachting spoorde de redacteur van 'The Aberdeen Saturday Pioneer' L.Frank Baum (later de beroemde auteur van de Tovenaar van Oz) de uitroeiing van alle Indianen aan.
Hij schreef; 'De nobelheid van de roodhuiden wordt gedoofd en de paar jammerende Indianen die over blijven likken de hand van degene die hen neerslaat.
De blanken, door de wet van verovering en door rechtvaardigheid van de beschaving, zijn de meesters van
het Amerikaanse continent en de beste veiligheid van de grensregelingen, zal door de totale vernietiging
van de weinig resterende Indianen worden beveiligd'.
"Baum zet zijn beleid van vernietiging tegen de Indianen voort toen hij schreef; 'Waarom geen vernietiging?
Hun Glorie is gevlucht, hun geest is gebroken, hun mensdom uitgewist, het is beter dat zij sterven dan de
levende miserabele stakkers blijven die ze zijn'.
Anderhalve week later, zou de met sneeuw bedekte grond rond Wounded Knee dieprood gekleurd zijn.
Baum drukte zijn goedkeuring voor de slachting later uit door te zeggen ' wij hadden het beter af kunnen
maken door deze ongetemde en ontembare wezens van de aardbodem te wissen, om onze beschaving te
beschermen'.
De oorlog van de pers zette zich onverminderd voort tegen de reeds stervende Indianen.

Waar Baum niet van op de hoogte was, was dat de Indianen hun visie eigenlijk door een voorspelling van
Wovoka (een Paiute messiah) werd gescherpt.
De slag bij Wounded Knee bewerkstelligde de uitroeiing, niet van een ras, maar van een droom van
overwinning.
Na Wounded Knee kon hij pas schrijven dat hun geest gebroken was en niet voordien.



Opnieuw een gebroken verdrag.

Vlak vůůr de tijd van Wounded Knee, hadden de Tenton Sioux the Powder River country en the Black Hills
veloren aan goudzoekers.
Zij hadden een groot stuk van het Sioux reservaat van ongeveer 35.000 vierkante mijl gegeven.
Chief Red Cloud's Oglalas woonden in het Wazi Ahanhan, oftewel het Pine Ridge reservaat.
De Oglalas maakte permanente kampen langs The Yellow Medicine, Porcupine Tail en Wounded Knee kreken
die uitmonden in de White River.
The Brules, geleid door Spotted Tail, woonden langs de White River en het Rosebud Agentschap.
Voor de andere vier stammen werden, The Lower Brule, The Crow Creek, Cheyenne River en de Standing
Rock agentschappen
gecreŽerd.
De toenemende vraag naar goedkoop land en de behoefte om nieuwe wegen dwars door het Sioux
reservaat aan te leggen, was een reden om het reservaat in kleinere stukken op te delen.

Na een paar mislukte landgrepen, ťťn in 1882 en een andere in 1886, overtuigden de ambtenaren in
Washington Generaal George Crook er in 1888 van, dat als de Indianen hun land niet verkochten, het zou
worden afgepakt.
In Mei 1889 ging hij naar het Grote Sioux reservaat.
Crook had een bepaalde sympathie ontwikkelt voor de indianen, maar zag de voortekenen van de toekomst
van de Sioux al. Zijn grootste obstakel was Sitting Bull, die de overheid niet de mogelijkheid gaf om zonder
gezichtsverlies de overeenkomst te breken door land te verkopen. Na een paar mislukte pogingen om de
Indianen ervan te overtuigen, tijdens zittingen waar Sitting Bull bij aanwezig was, sprak hij persoonlijk tot
hem, om te proberen duidelijk te maken dat zijn land afgepakt zou worden als hij niet zou tekenen.


In een geheime, bewaakte vergadering met de commissarissen, op 3 augustus, tekende John Grass, de
woordvoerder van de Standing Rock Sioux en de andere chiefs, de overeenkomst. Sitting Bull kwam
halverwege de vergadering binnenstormen, zeggende dat hij niet op de hoogte was van de vergadering.
Agent John McLaughlin loog op dat moment door te zeggen dat hij wel degelijk op de hoogte was gebracht.
Na dit gehoord te hebben, verliet Sitting Bull de vergadering, zonder te tekenen. Terwijl hij vertrok, vroeg
een reporter aan hem hoe de indianen het vonden dat hun land werd afgenomen. Sitting Bull schreeuwde:
"Er zijn geen indianen meer over, behalve ik!" Zijn woorden zouden profetisch blijken na verloop van tijd
voor een groep Minneconjous indianen, die al worstelend Pine Ridge probeerden te bereiken. Een andere
overeenkomst bleek stiekem gebroken te zijn. Dit zou de laatste overeenkomst genoemd kunnen worden.


"Big Foot's groep van Lakota Sioux allen slachtoffers van de slachting.

 

 


Verbannen Godsdienst.

In Oktober 1890, ongeveer een jaar later, stuurt Sitting Bull een Minneconjou Sioux van het Cheyenne River
agentschap genaamd 'Kicking Bear' om de profetie van de vis eters (Paiutes) ,hun profeet Wovoka, aan te
horen.
In 1889, gedurende een zonsverduistering, raakte Wovoka in een trance, waarin hij zag hoe de buffels met
miljoenen tegelijk terugkeerden, de aarde fris en nieuw was en de blanke man was er niet meer.
Gedurende dit visioen zag hij Christus die hem vertelde dat de Indianen nooit meer oorlog zouden mogen
voeren.
Hij leerde hen dat ze de vervulling van die visie door de langzame dans konden bereiken, die hij hen leerde.


Hierna, ging 'Kicking Bear' naar Pyramid Lake in Nevada, waar hij een bijeenkomst van honderden Indianen
van veel verschillende stammen bijwoonde.
Zij hadden zich verzameld om Jezus te ontmoeten, die aan hen zou verschijnen. Toen Jezus verscheen
waren ze verrast om hem als Indiaan te zien. Zij stelde hem hier vragen over en hij vertelde hen dat God in
het begin de aarde maakte. Daarna stuurde hij Christus om de Blanken te onderwijzen, maar de blanken
hadden hem zo slecht behandeld dat het littekens op zijn lichaam achterliet, en hij terug keerde naar de
hemel. Nu keerde hij op aarde terug als Indiaan om de aarde te vernieuwen en te maken zoals hij was.
Hij vertelde hen dat de doden opnieuw zouden opstaan, de buffels zouden op aarde terug keren en het gras
zou weer hoog zijn.
De Indianen geloofden dat zij hoog boven de aarde zouden zweven terwijl onder hen de nieuwe wereld
gecreŽerd werd, daarna zouden ze terug keren bij hun herrezen voorvaderen op de nieuwe wereld.
Christus, als Indiaan, leerde hen een dans om al deze dingen te vieren. De blanken vreesden deze dans en
toen zij de Indianen vroegen wat zij deden, werd hen verteld dat ze de verrijzenis van hun doden vierden.
Hierna noemden de blanken het de spokendans (Ghost Dance).



De blanken hadden geen reden om te vrezen, want Christus gaf de Indianen enkele regels om naar te leven.
De regels waren zeer eenvoudig: Onderwerp u zelf aan de blanke man, hij kan u niet kwetsen, gij zult niet
stelen, gij zult geen alcohol drinken, kwets niet, om het even wie of doe geen kwaad aan iemand, Doe
altijd het goede. De opgelegde geloofsregels riepen op tot geweldloosheid en broederlijke liefde. Deze regels
riepen hen op om te dansen en te zingen, en de gebeurtenissen te vieren, die op het punt stonden te
gebeuren.

Toen 'Kicking Bear', 'Sitting Bull' over het visioen vertelde, maakte hij een fatale fout door toe te voegen dat dit een glorieuze overwinning voor de Indianen zou zijn. Hij zei dat in de oorlog de kleren van de Indianen zouden veranderen in ijzer en dat de wapens van de blanken hen niet konden kwetsen. Dit zou een
rampzalige toevoeging blijken te zijn aan wat een vreedzame overwinning geweest had kunnen zijn.
Hij zei, dat om het even welke vergelding er was, de Indianen door hun heilige kledingstukken beschermd
zouden worden.


White Hair, James McLaughlin, sprak over de Ghost Dance toen hij zei, 'een schadelijker systeem van
godsdienst kon niet aan mensen , die zich op de drempel van de beschaving bevonden aangeboden worden'.
Hij gaf het bevel om een lijst van oproerkraaiers op te stellen. Denkende dat Sitting Bull de hoofd
oproerkraaier van de Ghost Dance was, gaf hij het bevel om hem te arresteren. Op 15 December 1890,
probeerde een groep Indianen de onwettige arrestatie van Sitting Bull te verhinderen. Tijdens het gevecht
werd Sitting Bull, die zich ook tegen de arrestatie verzette vermoord door een lid van de Indiaanse politie.


 

 

"Het slag/slachtingsveld bij Wounded Knee"

 



De Indianen worden ontwapend terwijl ze omringd zijn door de Cavalerie.

Toen Sioux Opperhoofd 'Big Foot', die ook op de lijst van oproerkraaiers stond, hoorde van de arrestatie van
Sitting Bull, begon hij zijn groep te verplaatsen naar Pine Ridge, hopende dat 'Red Cloud' hen zou
beschermen.
Gedurende de reis van 150 mijl, veranderde het weer en de temperatuur zakte tot onder het vriespunt.
De groep was hier niet op gekleed en 'Big Foot' ontwikkelde een longontsteking.

Op 28 December werd de kleine groep door de Zevende Cavalerie, geleid door 'Major Samuel Whitside',
onderschept. De Zevende Calvalerie was dezelfde als waarmee 'Custer' veertien jaar daarvoor 5 brigades
had meegenomen, die waren weggevaagd bij de slag om Little Big Horn. Deze mannen herinnerden zich
deze slag, die door de pers "Custer's last stand" genoemd werd, heel goed.

Whitside gaf de opdracht om de Indianen te ontwapenen, maar, hij vreesde een strijd waarbij velen zouden
ontkomen en hij besloot te wachten, zodat de paarden eerst gevangen konden worden. Die nacht, liet
Whitside twee Hotchkiss kanonnen, die kogels twee mijl ver konden schieten, plaatsen op de top van een
heuvel, die strategisch gelegen was, zodat ze het gehele dorp konden beschieten. De rest van de 7e
cavalerie arriveerden tijdens de nacht, geleid door Kolonel James.W. Forsyth. Er werden nog twee Hotchkiss
kanonnen in positie gebracht en de 7e cavalerie ging rustig bij een vat whiskey zitten om de
gevangenneming van Big Foot te vieren.


De volgende dag stond de groep Indianen met een witte vlag voor 'Big Foot's' tent, terwijl ze omringd
waren door de Hotchkiss kanonnen en onder het waakzame oog van de volledig bewapende en warm
geklede Cavalerie, werd hen bevolen om al hun wapens in te leveren. Zij gaven al hun wapens af en legden
ze op een stapel onder de witte vlag. De bevelhebbers die nog niet tevreden waren, gaven de militairen de
opdracht om de teepee's te doorzoeken, (zeven jaar zoeken, had hen geleerd dat de Indianen hun wapens
heel goed konden verbergen) alle bijlen, de messen en zelfs de tentstaken werden opgestapeld bij de
geweren en elk onsje Anthrax werd gevonden.
Nog steeds niet tevreden, werd de Indianen bevolen om zich in de ijzige kou te ontkleden en zich aan
lichaamsonderzoeken te onderwerpen. Woedend, deden de Indianen wat hen bevolen werd, zich inhoudend
door de belofte van bescherming van hun geloof in de regels van de Ghost Dance. 'Doe niemand om het
even welk kwaad". Hun medicijnman 'Yellow Bird' maakte een paar dansende stappen en verzekerde hen
opnieuw, dat zij tegen kogels werden beschermd door hun heilige kledingstukken. Dit was de valse
overtuiging die 'Kicking Bird' hen verteld had.

Er werden nog 2 geweren gevonden. Tijdens de verwijdering van het laatste geweer knalde er een schot.
Sommige rapporten zeggen dat de militairen eerst schoten, anderen zeggen dat de Indianen eerst schoten.
De vraag die hier zou kunnen worden gesteld is: 'Hoe konden de Indianen eerst geschoten hebben? Zij
hadden immers geen wapens meer'!

 

"Een paar dagen na de slachting, gooien 11 soldaten de bevroren lichamen in een massagraf.

 



Eťn van de Indiaanse overlevenden, sprak van het tweede schot, hij zei dat het zeer luid was, het klonk als
een scheurend geluid. Het was waarschijnlijk een Hotchkiss kogel die door verscheidene teepee's ging.
Een direct salvo volgde van de cavalerie op de hulpeloze vrouwen, kinderen en ongewapende mannen.

De Zevende Cavalerie haalde uit met de Hotchkiss kanonnen met alle woede die zij op konden brengen in
hun staat van dronkenschap na de whiskey van die nacht.
Tijdens de strijd die volgde, werden 300 mannen, vrouwen en kinderen van de Minneconjou gedood.
Aangezien de Indianen niet gewapend waren, konden zij slechts vluchten. Sommige vluchten 2 mijl weg,
maar werden achtervolgd en doodgeschoten.
Eenenvijftig overlevenden (vier mannen en 47 vrouwen en kinderen), werden op de wagens geladen zoals
koordhout werd vervoerd en werden naar de Pine Ridge barakken gebracht, tijdens de naderbij komende
sneeuwstorm. De rest werd achtergelaten om te bevriezen of te sterven aan de toegebrachte wonden.

Omdat het donker was en de barakken met militairen waren gevuld, werden zij in de bittere kou achter
gelaten in de wagens, terwijl er een schuilplaats werd gezocht. Tot uiteindelijk de Episcopalian kerk werd
geopend, de banken verwijderd en stro over de vloer werd verspreid onder een banner met de tekst; 'Vrede
op aarde' en 'in de mensen een welbehagen'. De gewonden werden uitgeladen en in de kerk gebracht.
Een leger chirurg die in de afgelopen oorlog veel gezien had, zag de ellende in de kerk en merkte op dat hij
nog nooit vrouwen en kinderen gezien had die zo kapot geschoten waren.


De Zevende Cavalerie verloor vijfentwintig militairen en had 39 gewonden. De militairen werden naar verluidt
door hun eigen kogels en/of granaatscherven geraakt. Het meest waarschijnlijk door de kater van de vorige
nacht.

"Big Foot de leider van de Sioux gevallen op het slag/slachtingsveld bij Wounded Knee.
Hier ligt hij bevroren in de sneeuw, waar hij op 29 Dec. 1890 stierf.

 

 

Grote Eer aan de overwinnaars.

"U kunt het karakter van een natie leren kennen, door de mensen die de natie eert." *John F. Kennedy*

Twintig Ere medailles werden uitgegeven aan de 7de Cavalerie voor hun heldhaftigheid bij het doden van
300 ongewapende mannen, vrouwen en kinderen.

Paul H. Weinert, een korporaal van de eerste U.S. Artillery Battery E, kreeg een ere medaille voor het
najagen van vrouwen en kinderen in een ravijn, met de Hotchkiss kanonnen. Later zei hij: "ik verwachte de
krijgsraad, maar tot mijn verbazing kwam de ouwe Allyn Capron, mijn kapitein, naar mij toe, greep mij bij
mijn schouders en zei tegen de officieren en mannen:"Dat zijn nou het soort mannen in mijn peloton!"
De commentaren die de anderen over de deskundigheid van Weinert gaven waren:"Met zijn kanon op minder
dan 300 yards afstand, bracht Weinert's vuurbarage enorme schade toe, ongetwijfeld veel vrouwen en
kinderen dodend en verwondend." De exploderende artillerie granaten ploegden de grond om en lieten
grotten instorten. "Een hotchkiss granaat sloeg een gat van 6 inches in de buik van een man. Overal in het
ravijn werden liederen voor de doden gezongen."Het rapport vervolgde, "Een verdwaald schot klonk af en
toe vanuit de teepee's. Om dat te stoppen, vuurde de batterij dwars door het hele Minneconjou kamp
heen, van de ene kant naar de andere. Rondvliegend puin scheurde alles kapot en doodde elk levend
wezen." ....minder dan 10 jaar later, trad Weinert, met zijn Ere medaille, op in de Wild West shows van
Buffalo Bill Cody, als lid van de color guard.

 

Een Gebroken Geest.

Een moedige Sioux, genaamd 'Black Elk", die commentaar gaf op het resultaat van "Wounded Knee" zei
later droevig, "ik wist toen niet hoeveel het had beŽindigd, wanneer ik nu vanaf de hoge heuvel van mijn
oude dag terug kijk, kan ik nog de afgeslachte vrouwen en kinderen zien liggen, opgehoopt en verspreid
langs de bochtige rivier, net zo duidelijk zoals ik het toen met nog jonge ogen zag.
Toen vertelde 'Black Elk" wat er werkelijk gedood werd bij deze laatste slag die alles zo definitief maakte.
Ik kan nog iets anders zien dat daar in de bloederige modder stierf en in de sneeuwstorm werd begraven.
Een droom van mensen stierf daar. Het was een mooie droom. "Wat bij Wounded Knee stierf was de hoop
van een natie, die leefde in een eindeloze hel om rechtvaardigheid te zien heersen. Een hoop dat hun oude
manier van leven weer zou worden heroverd, die de slachting door de blanken zou beŽindigen en dat ze in
het paradijs zouden zijn met hun voorvaderen die voordien waren gestorven en werden begraven in de
ellende van hen die overleefden".
Velen voelden aan dat de klok niet meer terug te draaien was en dat deze genadeloos doortikte in de
richting van een vast noodlot.
De oorlog tegen het geweten van de Indianen was definitief gewonnen bij Wounded Knee.
Daar waarvan diens hoop werd gedood, ging de erfenis van een gebroken geest over op hun kinderen.
Slechts enkelen zullen misschien de visie levend gehouden hebben.

Moedige Nieuwe Wereld.

Deze Nieuwe Wereld van Amerika, begroet als land van vrede, gelijkheid, vrijheid, welvaart en geluk, is
gebouwd op een monumentale berg van ellende, bloed, tranen en gebroken beloften die stijgen tot aan de
hemel.
Het is niet moeilijk om in de huidige gebeurtenissen het gelijkwaardig lot te lezen, van een klein land dat
bevolen wordt, om zijn wapens aan het glimlachende gezicht over te geven dat zegt, 'maak een verdrag
van 'vrede en veiligheid'.
Als Inwoners moesten Indianen de vernedering van een gedwongen onderzoek van hun teepee's ondergaan,
en onder de wraakgierige ogen van de Hotchkiss kanonnen een lichamelijk onderzoek laten welgevallen, zien
wij vandaag de dag geen tegenhanger in Irak? Als de nationale soevereiniteit van de Indianen geschonden
werd, zien wij vandaag de dag dan niet hetzelfde met gelijkwaardige gebeurtenissen in de U.S. in Waco,
Ruby Ridge en anderen?
Heeft de U.S. geleerd van zijn fouten in het verleden met zijn eigen burgers?
Als wij het lot van de Indianen en hun huidige situatie bekijken, is het niet moeilijk om het antwoord te zien.
Namelijk NEE!!!

Er was veel te zeggen over het recht van vrouwen om te stemmen en de slavernij van de zwarten, maar de
Indianen werden tot 1924 zelfs niet eens beschouwd als burgers van de U.S. en dat pas na actie van het
congres die de Curtis wet aannam.
Zelfs nog tot 1964, moesten de Choctaw Indianen in Mississippi twee dollar belasting betalen om alleen al
te mogen stemmen.
Dat de Indianen een volk blijft met gebroken mensen als resultaat van de holocaust, kan in de volgende
statistieken worden gevonden.

De armoede grens op de reservaten is vier keer het nationale gemiddelde en op sommige grotere reservaten
vijf keer. Het zelfmoord cijfer onder vijftien tot vierentwintig jarigen is 200% boven het nationale
gemiddelde.
Het sterftecijfer van alcohol is 900% hoger onder de mannen en 1.300% onder de vrouwen in de
leeftijdsgroep van vijftien tot vierentwintig jaar.
Het land wat de indianen bezaten in 1890, ten tijde van de laatste slagen uit de Indiaans Amerikaanse
oorlog, is gereduceerd tot minder dan de helft van wat men destijds had. Een deel van hun land is
geconfisqueerd voor ondergrondse nucleaire testen.
Om de levenskwaliteit van de Indianen 'te verbeteren' zijn sommige reservaten omgezet in reuze huisvuil-
stortplaatsen, waarvoor zij 'worden betaald'. Dus leven de Indianen op huisvuil en radioactieve grond. Een
erfenis voor hen die eens de eigenaars van alles waren!

De Sioux, proberen om de Black Hills te herwinnen die illegaal gevorderd werden en die door het Congres als
'betaald' zijn verklaard toen men hen 122 miljoen dollar toekende. Zij weigeren echter om het geld aan te
raken, zij willen het geld niet, zij willen eenvoudig terug wat was gestolen door verraad.
Het grootste probleem van het terug geven van het land is het plaatsen van een precedent, omdat er al
meerdere stammen klaarstaan met een ander stukje papier, waarin staat dat zij het land bezitten, voor
zolang als het gras groeit en de rivieren stromen. De profetie is uiteindelijk toch uitgekomen in Amerika,
aangezien de rivieren van genade en rechtvaardigheid terugstromen en het gras (een bloeiend volk) is
verbrand. De indianen zullen nooit hun dromen van onafhankelijkheid kunnen realiseren. Amerika heeft geen
behoefte om een veroverd volk haar rechtmatige land terug te geven.


Dat het land van de reservaten nog steeds niet tot de Indianen behoort, wordt bewezen door de 'Supreme Court
Justice' O'Connor's commentaar na de zaak Lyne versus Northwest Indian Cemetery Protective Association,
in het besluit in 1988. De rechtszaak vond plaats omdat de Forest Service een weg van 6 mijl
lang voor de houthakkers wilde aanleggen, dwars door de 'High Country' van de 'Yurok, 'Karok' en de
Tolowa stammen van CaliforniŽ, land dat zij al eeuwen lang als 'heilig' hadden gezien.
O'Connor zei: "De grondwet verstrekt eenvoudig geen principe, dat het bevestigen van de wettelijke eisen
van de ondervraagden kon rechtvaardigen" Welke rechten de indianen ook mogen hebben om de grond te
gebruiken, deze rechten nemen niet het recht van de overheid af om te doen wat ze willen met 'hun' land
(van de overheid dus)

Wat Senator John Easton aangaf, is dat, wat Logan aan Sitting Bull vertelde en wat Ely Parker opmerkte,
word bevestigd door O'Connor's beslissing. De namen van de mannen mogen veranderen, maar de aanval op
het individuele geweten van anderen blijft onveranderd. De reden voor die weg was economische winst
voor de houthakkers. De reden blijft hetzelfde. Het oude gezegde, "wat van jou is, is van mij en wat van mij
is, blijft van mij" is nog steeds van kracht door alle tijden heen voor de veroveraars van beschavingen.


Geschiedenis als onze Rechter

In 1864 vertelde Benito Juarez aan Keizer Maximilian van Mexico, "Het is de mensen mogelijk gemaakt, om
de rechten van anderen aan te vallen, om hun bezit in te nemen, om aanslagen te plegen op hen die hun
vrijheden verdedigen en om hun gewoontes tot criminaliteit uit te roepen, terwijl zij hun eigen wandaden
tot goede eigenschappen verklaren; maar er is ťťn ding dat buiten het bereik van deze perversiteit staat,
en dat is het allesvernietigende oordeel van de geschiedenis. De geschiedenis zal ons berechten. Als de
Amerikaanse geschiedenis goed beoordeeld word, dan kunnen wij daaruit opmaken dat zij geen van de
opgestelde overeenkomsten met soevereine staten ooit is nagekomen. We zien eindeloze hebzucht naar
macht en rijkdom en een onverzadigbaar verlangen om de minder bedeelden tot in de dood toe te
controleren en te domineren. We zien massavernietiging die gebruikt word om een ieder die hen in de weg
staat op te ruimen.


De grotere wapens van schuld, verplichte belastingen, opgelegde religie, ziel - vernietigende opleidingen en
de huidige nieuws media worden niet geŽerd en daar is een goede reden voor. Hoe groter het wapen, des
te groter is de behoefte om het te verhullen. Welk een groter masker kan iemand dragen dan een masker
van een vriendelijk gezicht dat liefdevolle woorden spreekt. "Vrede op aarde, in de mensen een welbehagen"
De travestie rond de indianen heeft precedenten geschapen die tot op de dag van vandaag geldig zijn. Sun
Tzu, een oorlog goeroe uit 500 Voor Christus, zei: "De beste manier om een oorlog te winnen, is om hem te
winnen zonder een veldslag te hoeven vechten."


Op wat voor een betere manier kan een vastberaden overwinnaar een oorlog winnen door de vijand ervan
te overtuigen dat hij aan hun kant staat en voor hun vecht. Terwijl hij in het geheim alles eraan doet om
hen in totale vernietiging te brengen. Het zou nog beter zijn als men de "vijand" zo gek krijgt om hem te
ondersteunen met al hun tijd, geld en voorraden om zo hun eigen vernietiging te bespoedigen.

Terwijl we kijken naar de formatie van de nieuwe Wereld Orde, kunnen we gemakkelijk zien dat de wapens
van onderdrukking niet zijn veranderd. We kunnen de totale vernietiging van alle Indianen in de wereld zien
in de toekomst. De geschiedenis herhaalt zichzelf. De gezichten zijn misschien anders, maar de geest blijft
hetzelfde.


"En ik zag nog een beest uit de aarde opkomen: en het had twee horens, als een lam (die er dus vriendelijk
uitzag) en hij sprak als een draak..... En bedroog een ieder die op de bodem van de aarde rondzwierf door
het doen van wonderen waartoe hij in staat was onder de ogen van de draak; zeggende tot hen die over
de aarde zwierven; dat zij een afbeelding moesten maken voor het beest, die de verwonding had van een
zwaard, doch wel leefde.

"En hij had de macht om leven te geven aan het beeld van het beest, zodat het beest sprak en al die het
beest niet zou willen vereren vermoord zouden worden." (Openbaring van Johannes 13:11,14,15.)
 

 

 

 

 

 

 

 

Selected Bibliography:
Bender and Leone, Christopher Columbus and His Legacy Opposing Viewpoints, Greenhaven Press, 1992.
Brown, Dee, Bury My Heart at Wounded Knee, Holt Rinehart and Winston, 1970.
Brown, William C., The Indian Side of the Story, C.W. Hill Printing Co., 1961.
Costner and Wilson, 500 Nations, 1996.
Deloria Jr., Vine, God is Red, Fulcrum Publishing, 1994.
Dill, Jordan, To Shout into the Wind
Dyer, Thomas G., Theodore Roosevelt and the Idea of Race, Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1980.
Emmitt, Robert, The Last War Trail; the Utes and the Settlement of Colorado, University of Oklahoma Press, 1954.
Grossman, Zoltan,
Hahn, Elizabeth, The Blackfoot, Rourke Publications, 1992.
Home School Legal Defense Association
Jackson, Helen Hunt, A Century of Dishonor, Harper and Brothers 1881, reprinted by Harper Torchbooks, 1965.
Parry, Robert, Fooling America, William Morrow and Co., 1992.
Peithmann, Irvin M. Broken Peace Pipes, Charles Thomas Publisher, 1964.
Pevar, Stephan L., The Rights of Indians and Tribes, 2nd Edition, Southern Illinois University Press, 1992.
Prucha, American Indian Policy in the Formative Years, Harvard Press, 1962.
Report to the Joint Technical Warfare Committee on "Potentialities of Weapons of Biological Warfare During the Next Ten years", November 1945.
Stannard, American Holocaust, Oxford University Press, 1992.
Stearn and Stearn, The Effect of Smallpox on the Destiny of the American Indian, Boston: Humphries 1945.
Stein, R. Conrad, The Story of Wounded Knee, Regensteiner Publishing Enterprises, Inc., 1983.
Stockel, Henrietta H., Special Projects Bibliographer, author of Survival of the Spirit: Chiricahua Apaches in Captivity , Univ. Nevada Press, 1993.
The American Indians, The Reservations, Time-Life Books, 1995.
03/19/98
Copyright © 1998, The WINDS. ALL RIGHTS RESERVED. http://www.TheWinds.org
painting "No Mans Land" from art.com