~ONKRUID.~


Het leven is gelijk een doolhof.
Bij geboorte losgelaten.
Dwalen we door de lanen.
De eerste jaren nog gestuurd.
Later losgelaten.

Hier moet je naar links, rechts loopt dood.
Zeiden ze in het begin.
Met een brede lach op je gezicht.
Van geen kwaad bewust.
Neem je die eerste stappen.

Later moet je zelf kiezen.
Ga ik links, of ga ik rechts?
Links dan maar, eens kijken.
Bevalt ‘t niet, kan ik nog terug.
Terug, om raad te vragen.

Maar je wordt niet altijd geholpen.
Zoek het nu zelf maar eens uit.
Waarheen moet ik nu weer gaan?
moeilijke keuze's
waar kom ik terecht?

Rechtsaf deze keer, eens kijken.
Valt tegen hier, hoe kom ik terug?
Volgens mij kwam ik hiervandaan.
Nee, toch niet.
Waar was het nou?

Soms kom je op goede wegen.
Vol met liefde en geluk.
Die paadjes onthou je wel.
Je weet ze nog te vinden.
Handig om op terug te vallen.

In de doolhof schuilt echter ook een pad.
Schier en betoverend mooi.
Met glimmende ogen van geluk,
loop je erdoorheen.
Door zonneschijn en lentebloesems.

Maar het pad is korter dan je denkt.
Geschrokken sta je stil.
Draait je om.
Maar de bloesems zijn weg,
donkere wolken aan de lucht.
Onkruid heeft alles overwoekerd.

Een schreeuw om hulp.
Niemand die je hoort.
Alleen die ene.
Die ene, die niet eens naar je luistert.
Die zelf alleen maar schreeuwt.

Verstrengeld in de takken van kwaad.
Het verkeerde pad gekozen.
O, moeder waar zijn toch die goede paden.
Die ik ooit bewandeld heb.
Die vol waren met liefde en geluk.

Niet verwacht, maar als bij toverslag gered.
Papa!
Als een prins, gewapend met scherp zwaard.
Slaat hij het onkruid weg.
En nog één keer wordt je gered.

 Eindelijk weer op een beter pad
dwaal je verder.
Hoor je weer vogels fluiten.
Zie je vaag de zon.
Maar kijk je toch steeds weer even om.

Bang dat hij je achtervolgt.
Loop je harder en harder.
In de hoop hem kwijt te kunnen raken.
Maar onkruid vergaat niet.
Kan zomaar weer boven komen.

Je lijkt op de goede weg te zijn.
Tot opeens die muur voor je opdoemt.
Bijna af, maar door je eigen twijfels.
Leg je zelf die laatste steen.
En zit je vast.

Achter je rug worden de paden.
Die je ooit bewandeld hebt.
Langzaam overwoekerd.
 Door dat onkruid.
Onkruid in je gedachten.

Dan hoor je een stem.
Aan die andere kant van de muur.
Heel ver weg, heel zacht.
De stem verstomt.
Verandert in een luisterend oor.

Angst weerhoudt je ervan.
Angst dat het onkruid sterker is.
Angst om te vertellen.
Angst om te sterven.
Angst om die muur af te breken.

 

 

 

   
   

 

~GEDACHTEN~

Gedachten die verdrongen worden
door herinneringen...
Gedachten die samenvloeien met
herinneringen...
Gedachten die ik niet wil denken
maar die zich steeds weer opdringen...
wanneer zullen gedachten
weer alleen gedachten zijn...
wanneer gaan
de herinneringen rusten.
 

 
   
 

~Angst.~

Het verleden achtervolgt me,
ik ren ervoor weg zo hard als ik kan.
Het is alsof het me altijd weer inhaalt,
of het me bespringen gaat.
En sommige dingen die zo mooi zijn,
laten een nare smaak na in mijn mond.
Het lijkt allemaal heel gewoon,
maar eigenlijk ben ik gewoon verwond.
En wacht ik op het ongelukkige moment,
dat ik verslonden wordt.
Door iets dat jij niet kent,
en als het je vangt.
Dan weet je wat ik voel,
namelijk ANGST.....
 

 
   
   

~TWEESTRIJD~

Terwijl ik ‘nee' zeg,
zal ik ‘ja' bedoelen.
Terwijl ik naar je toe wil rennen,
zal ik me omdraaien en wegrennen.
Terwijl ik je aan wil kijken,
zal ik mijn ogen neerslaan.
Je zult er nooit achter komen,
wie of wat ik ben,
omdat ik me nooit meer zal geven.
Daarom zal ik ook nooit meer de
pijn voelen
van het verlies...
Maar ook nooit meer
de warmte van het geluk...
 

   
 

~DROMEN~

Verscheurde dromen,
Vervlogen hoop.
Wat eens zo mooi was,
bleek een illusie.

Waar eens de dromen waren,
zijn nu slechts tranen.
Waar eens de hoop was,
rest nu alleen nog wanhoop.

Waar eens de bloemen waren,
zijn nu alleen nog netels.
Waar eens de Zon scheen,
drijven nu alleen nog wolken.

Verscheurde Dromen.
Vervlogen Hoop.
Waarom!! Waarom.
Was alles slechts een Wondermooi visioen.
 

 
   
   

 

~Verdriet~

Ik liep onder de bomen,
alleen met mijn verdriet.
Met weer die nare dromen,
in mijn hoofd, of ik wilde of niet.

De vogeltjes in de bomen,
met vrolijk fluiten in de weer.
Ik wil er naar luisteren,
maar het doet zo vreselijk zeer.

De bladeren aan de bomen,
ritselen in een vrolijk refrein.
En doen mij beseffen,
hoe alleen je kan zijn.

Eekhoorns zoeken in de bomen,
naar eikels druk in de weer.
Die vrolijkheid, het leven,
voor mij hoeft het echt niet meer....
 

   
 

~Rusteloos~

Je blijft maar zoeken
maar je kunt het niet vinden
niet bij familie, niet bij vrinden
niet in uitheemse uithoeken
niet in je eigen huis.
Verre stad of streken
overal heb je het snel bekeken
nergens voel je je thuis.

Je blijft maar dwalen
en je loopt te dromen
waar zul je tot rust kunnen komen?
Je tevredenheid halen.
Almaar verder reizend
vanuit je hoofdkwartier
nergens voor lang blijvend
rusteloos als een gevangen dier.
 

 
   
   

~Mijn Lief~

Je bent
een gezicht
dat ik niet ken.
Een woord
dat ik niet versta.
Een huis
waar ik niet binnen durf.
En toch
ben jij
de vaste bewoner
van mijn hart.
 

   
   

 

~ALLES KOMT GOED~

Vaker komen we momenten tegen,
die niet kleuren bij het dagelijks leven.
Bij deze momenten vergeleken.
Is een grauwe dag nog licht.
Is een orkaan maar een bries.
Is donder en bliksem,
enkel achtergrondmuziek.
Maar ooit gaat het weer beter.
Zal de zon feller schijnen.
Zal de zon meer warmte geven.
Fluit de wind als muziek in mijn oren.
Het is mijn gevoel die dit allemaal doet,
en ik weet uiteindelijk komt alles weer goed.
 

 
 
   

Koester je liefde.

Krijg je in je leven maar één kans,
om een man te vinden,
die helemaal alleen van jou is?
Pak dan die kans, en laat die je niet ontglippen.

Ik heb in mijn leven,
maar één grote fout gemaakt.
En dat was de dag,
dat ik hem liet gaan.

Zelfs al zoek ik de hele wereld af,
ik vind nooit meer een liefde .
Die zo fijn was als die van ons.

Koester je liefde, wanneer je hem gevonden hebt.
Zulke kansen, mag je niet vergooien.
Maak geen fouten
zoals ik heb gedaan
KOESTER je liefde,
en laat hem nooit gaan.

Als ik er aan denk,
hoe ik de wereld in handen had.
En ik heb alles gewoon,
uit m’n vingers laten glippen.
Ik had gewoon niet in de gaten,
hoe verschrikkelijk rijk ik was.
Nu heb ik slechts nog herinneringen.

Het is te laat om te zeggen dat het me spijt.
Ik keek op en hij was verdwenen.
Koester je liefde,
Alsof er geen morgen bestaat.
Zorg dat je bij hem bent,
wanneer hij jou nodig heeft.
Dat is de weg
die je zou moeten volgen
koester je liefde
en laat hem nooit gaan.

 

 
   
 

 

THE DOOR OF MY HEART.


I had closed the door upon my heart,
and wouldn't let anyone in.
I had trusted and loved only to be hurt,
but that would never happen again.

I had closed the door and tossed the key
as hard and as far as I could.
Love would never enter there again,
my heart was closed for good.

Then you came into my life,
and made me change my mind.
Just when I thought that tiny key
was impossible to find.

That when you held out your hand,
and proved to me I was wrong.
Inside your palm you held the key,
you'd had it al along.



 

 
 

 

 

 

 

 

LOOK INSIDE MY HEART


Look inside my heart
and you will find a secret place
reserved for you
and you alone...


Look inside my soul
and you will feel my love
washing in waves over every moment
of our sharing...

Look inside my thoughts
and you will see silver stars
dancing our names across the heavens...

Look inside my life
and you will know
that love has etched your name
on my very soul.

 

 

 

 

 

 

 

   
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

MUSIC OF LIFE

The music of life,
is for you and for me,
It plays in the mountains,
it sings in the sea.
It whispers at harvest time,
stirring the grain,
Its beats on the windows
and drums in the rain.

The high and the low notes,
the good and the bad,
All blending together,
both happy and sad.

Our youth is the ouverture,
life just begun,
A fanfare of trumpets,
a hymn to the sun.

The music grows stronger,
a song meant to last,
Composed of the future,
the present, the past.
A melody timeless,
eternally new,
The music of life
is for me and for you.
 

 

     
 

 

BROKEN WINGS

Last night, as I sat there,
I started to cry.
My wings were all broken,
and I just couldn't fly.

All the others were flying,
around and around.
But for me, I couldn't,
I remained on the ground.

My wings were so bad,
all rusted and torn.
From anger and hate,
to arrogance and scorn.

They wouldn't even flap,
being so out of repair.
But the thing that hurt most
no one seemed to care.

I sat there alone,
watching all others fly.
Not even getting up,
or attempting to try.

But then in one moment,
God was gracious to me.
He sent me a friend,
as I prayed on my knees.

His wings were pure white,
and his features aglow.
He was very strong,
which I soon came to know.

He picked me right up,
and flew to the highest mountain top.
I was really nervous
'cause there, he did stop.

He told me, "now fly,"
but "I can't" I said back.
"It's not your wings that are broken,
it's just confidence you lack."

I turned around and looked,
to check out my wings.
They looked so torn,
those pitiful things.

"I'll catch you" he said,
"If you start to fall,
Just yell out my name,
I'll hear your call."

So I took a running start,
attempting to soar.
Exhilaration went through me,
like never before.

I'm" flying!" I exclaimed,
"higher than kings."
"I'm flying!"
"flying with broken wings."


~ Susan Pawlishen`~

 

 

 

 

 
 
   

In Loving Memory.

Mickey, Moppie, Lucky, Winky,

Dophy, Dobby, Looky, Dippy en Boomer.

 

 
  Mickey  
     
   

Hear our prayer,
Lord, for all animals,
May they be well-fed and well-trained and Happy;
Protect them from hunger and fear and suffering;
And we prey, protect specially, dear Lord,
The Little Cat who is the companion of our home;
Keep her safe as she goes abroad,
And bring her back to comfort us.

 

 
   

Mickey

Mickey.

 
   

Lucky.

 
   

 

 

Dippy, Lucky en Looky.

 

 

 

 


 

 

 

Winky.

 

 
 

Dobby.

 

 
   

Dophy.

 
Stil in huis,
stil in mijn gedachten.
Eenzaam lijkt het,
't is niet wat we verwachten.

Leeg voelt het,
woorden komen in mij op.
Zomaar wat woorden,
die stromen naar mijn vingertop.

Stil is het binnen,
alleen soms een kat.
Die me stil komt troosten,
en mauwt om mijn tranennat.

Gisteren gehuild,
vandaag nog niet gelachen.
Mis mijn Boomer om me heen,
hij loopt door mijn gedachten.

Stil in huis.
Stil om me heen.
Ik voel me leeg.
Voel me verlaten.

Tranen duwen tegen mijn ogen.
Waarom?
Ik snap ze niet,
want dit was toch het beste voor mijn vriend?

Waar ben je nou,
ik mis je zo.
Kom naar je toe.
Weet niet waar.
Weet niet wanneer.

Hoe lang nog.
Waar ben je?
Nooit meer samen.

Tranen huilen,
ik snap ze niet.
Of ik snap ze wel,
tranen van verdriet.

Ik verlang,
naar een lik over mijn wang.
Je kop op mijn schoot,
je ogen smekend om een kruimel brood.
Maar dat is allemaal voorbij,
het is nu alleen nog 'ik en mij'.
 

 

 

Boomer

 

Boomer met Lucky

 


Boomer 11 jaar was je bij me,
11 jaar lang m'n vriend.
Jij had je plekje,
hier echt verdiend.

Al die jaren met elkaar,
zo fijn en vreugdevol.
Jij de katten en wij,
wat hadden we vaak een lol.

Maar dat is nu voorbij,
ik moest je laten gaan.
Wilde je niet laten lijden,
het deed zo'n pijn je niet meer te zien staan.

Je wilde nog zo graag,
je hart was zo sterk.
Je ogen zo helder,
maar je lichaam hield op met het werk.

Soms ging het goed,
dan waren we zo blij.
Maar vaker was je heel erg ziek,
dan lag je er zo zielig bij.

Je kon dan niet meer eten,
plassen of lopen.
Dan ging het gewoon niet meer,
ook al bleven we tot het einde hopen.

De uitslag kwam zo heel hard aan,
je lever en nieren wilde niet meer.
Je zou je nooit meer fijn gaan voelen,
die woorden deden zo ongelofelijk zeer.

Je keek me aan,
maar heb ik je signaal wel goed begrepen.
Of zou je er anders,
zelf tussenuit zijn geknepen.

De beslissing viel me ongelofelijk zwaar.
Maar ik kon het niet aan je langer te zien lijden.
Maar misschien ben ik egoistisch en dom,
en vroeg je er niet om.

In mijn armen ben je gestorven,
jij zo lief, zo puur zo onbedorven.
Ik zo vol van pijn en van verdriet,
onthou mijn laatste woorden vriend,
'DAG LIEVE LIEVE BOOMER, Ik HOU VAN JE EN VERGEET JE NIET'.

Ik hoop zo dat je ze nog gehoord hebt.






 
   

 

 
   

 

 
   

 

 

 

 

Home Home.